İmranlı İlçesi

İMRANLI – Sivas’ın doğusunda yer alan İmranlı ilçesi, yalnızca doğal güzellikleri ve Kızılırmak’ın doğduğu topraklara ev sahipliği yapmasıyla değil, binlerce yıllık tarihi geçmişiyle de dikkat çekiyor. Tarih boyunca Hititlerden Perslere, Roma ve Bizans’tan Selçuklu ile Osmanlı Devleti’ne kadar pek çok medeniyetin hâkimiyetinde kalan ilçe, Anadolu’nun köklü yerleşim merkezlerinden biri olarak öne çıkıyor. Tarihin farklı dönemlerinde birçok medeniyete ev sahipliği yaptı Mevcut tarihi kaynaklara göre İmranlı ve çevresi ilk çağlarda Hitit, Pers, Makedon, Roma ve Bizans egemenliğinde bulundu. Bölge zaman zaman Müslüman Arap ordularının kontrolüne geçse de 1071 Malazgirt Zaferi sonrasında yapılan düzenlemelerle Türk idaresine katıldı. Ardından Danişmentliler, Anadolu Selçuklu Devleti, Moğollar, Eretna Beyliği, Kadı Burhaneddin Devleti ve Osmanlı Devleti bölgede hüküm sürdü. Geçmişte sık ormanlarla kaplıydı Araştırmalarda, günümüzde bozkır görünümüyle tanınan İmranlı çevresinin geçmişte yoğun orman örtüsüne sahip olduğu belirtiliyor. Bu nedenle tarih boyunca doğu-batı ulaşımında kullanılan ana yolların dışında kalan bölgenin, uzun yıllar boyunca büyük yerleşim merkezlerinden uzak kaldığı ifade ediliyor. Osmanlı seyyahı Evliya Çelebi’nin de Erzincan ve Erzurum seyahatlerinde Zara ve Suşehri güzergâhını tercih ettiği aktarılıyor. Türkmen ve Yörük göçleriyle şekillendi Selçuklu ve beylikler döneminde bölgeye Türkmen, Oğuz ve Yörük topluluklarının yerleştiği biliniyor. Daha sonraki dönemlerde özellikle Kanuni Sultan Süleyman ve Sultan Abdülmecid zamanında yaşanan göç hareketleri, bölgenin nüfus yapısını değiştirdi. En büyük değişim ise 1877–1878 Osmanlı-Rus Savaşı’nın ardından yaşandı. Erzurum ve Kars’tan getirilen yüzlerce muhacir devlet eliyle bugünkü ilçe merkezine yerleştirildi ve bölge yeni bir yerleşim kimliği kazandı. Çit Sahrası’ndan İmranlı’ya uzanan isim değişikliği İlçenin bilinen en eski adının “Çit Sahrası” olduğu, daha sonra “Çit Bucağı” olarak anıldığı belirtiliyor. II. Abdülhamid döneminde yerleşimin adı “Hamidabad” olarak değiştirilirken, 1911 yılında “Ümraniye” adını aldı. Türkiye Cumhuriyeti döneminde çıkarılan kanunla 1 Ocak 1948 tarihinde ilçe statüsü kazanan yerleşim, bugünkü “İmranlı” ismine kavuştu. Kızılırmak’ın doğduğu topraklar Deniz seviyesinden yaklaşık 1.650 metre yükseklikte bulunan İmranlı, Türkiye’nin en uzun nehri olan Kızılırmak’ın Kızıldağ eteklerinden doğduğu bölge olarak biliniyor. İlçe; Refahiye, Zara, Suşehri, Divriği ve İliç ilçeleriyle komşu konumda bulunurken, Sivas-Erzincan kara yolu üzerinde yer almasıyla da stratejik bir noktada bulunuyor. Dağlar, yaylalar ve karstik oluşumlarla dikkat çekiyor Yaklaşık 1.229 kilometrekare yüzölçümüne sahip olan İmranlı, yüksek rakımlı dağları, yaylaları ve karstik arazi yapısıyla öne çıkıyor. Çengelli Dağı, Kızıldağ ve Lülükbaba bölgenin önemli yükseltileri arasında yer alırken, alçı taşlarının oluşturduğu jeolojik yapı nedeniyle mağaralar, obruklar ve farklı yer şekilleri oluşmuş durumda. Kızılırmak’ın yanı sıra Acısu Deresi de ilçenin önemli su kaynakları arasında bulunuyor. Tarım ve hayvancılık temel geçim kaynağı İlçede ekonomik yaşamın temelini tarım, hayvancılık ve arıcılık oluşturuyor. Sert karasal iklimin hâkim olduğu bölgede ağırlıklı olarak buğday ve arpa üretimi yapılırken, geniş çayır ve mera alanları küçükbaş ve büyükbaş hayvancılık için önemli bir kaynak sağlıyor. Sanayi tesislerinin bulunmadığı ilçede çok sayıda vatandaşın geçim amacıyla büyük şehirlere veya yurt dışına göç ettiği belirtiliyor. Tarihi ve doğal zenginlikleriyle öne çıkıyor Bugün yaklaşık 106 kilometre uzaklıkta olduğu Sivas kent merkeziyle bağlantısını sürdüren İmranlı, tarihi geçmişi, göçlerle şekillenen kültürel yapısı, Kızılırmak’ın doğduğu coğrafyası ve doğal güzellikleriyle bölgenin dikkat çeken ilçeleri arasında yer alıyor. Yüzyıllar boyunca farklı medeniyetlerin izlerini taşıyan İmranlı, Anadolu’nun zengin tarihini yansıtan önemli yerleşim merkezlerinden biri olma özelliğini koruyor.